Nou ik zit dus ook een beetje in zo’n periode. Het is niet dat ik me nou zo slecht voel. Maar het lukt gewoon allemaal even niet. Dingen die ik schrijf worden niet zoals ik het wil en mijn werkzaamheden schuif ik zo ver voor me uit dat het weer nachtwerk wordt… In andere woorden ik zit even niet zo lekker in mijn vel. 

Dat duurt nu al een week of drie en ik vond het hoog tijd om er eens wat aan te gaan doen. Er zijn drie dingen waar je als vrouw van opkikkert: flink shoppen (vooral van schoenen wordt ik altijd blij) een meidenavond (met lekker tutten, lekker eten, wijntjes op het terras en aangesproken worden door jongens om je ego even te boosten) en een nieuwe coupe. Vandaag besloot ik de laatste van die drie dingen te doen. Lekker naar de kapper en eens iets compleet anders. Omdat mijn haar al alle kleuren van de regenboog behalve blond heeft gehad besloot ik voor deze kleur te gaan. Laura goes blonde. Because life is better blonde. Dat zeggen ze in ieder geval. 

Drie uur lang heb ik bij de kapper gezeten. Drie uur van knippen, wassen, verven, haarmaskers en stylen. Het resultaat is, al zeg ik het zelf, verbluffend. In ieder geval, zo voelt het. Helemaal blij liep in de kapsalon uit. En ik wou iedereen op straat aanspreken: “Ik heb lekker mooie nieuwe haartjes en jij niet! Ha ha ha!!!” Om niet meteen mijn nieuwe coupe te verpesten met een vechtpartij besloot ik wijselijk mijn mond te houden en gewoon met een grote grijns over straat te lopen. Ook manlief vond het prachtig.

Helemaal blij zet ik mijn oude vertrouwde Aina-cd weer eens aan. Uit volle borst zing ik mee en schud ik wild met mijn mooie blonde haren. Ik ben weer helemaal opgeladen, ik ben weer helemaal blij met mezelf. I guess it’s true. Life is better blonde!

Nu kunnen we een hele discussie gaan beginnen over het feit dat het schoonheidsideaal van vandaag verknipt is, dat het komt door graatmagere modellen op de catwalk en de onrealistische popsterren van vandaag de dag. Maar dat veel van ons vrouwen ontevreden zijn is nou eenmaal een feit.

Ikzelf ben een van die vrouwen. Ik ben niet depressief over mijn uiterlijk absoluut niet. Maar er zijn toch een paar kleine verbeterpuntjes… Aan een aantal dingen kan ik zelf niks doen. Zo zijn mijn benen te kort. Het zou mij zelf niet zijn opgevallen, maar ik constateer het uit het feit dat ik altijd broeken moet in laten korten. 
Maar goed, die kleine beentjes daar kan ik niks aan doen. Mijn figuur daarentegen wel. Oké mijn kont is prima in verhouding, ware het niet dat hij een beetje is uitgezakt. Afgezien van de striae en de cellulitis zijn mijn bovenbenen ook wel oké. Over mijn kuiten heb ik niks te klagen. Ook mijn armen zijn prima en ook met mijn cupje b ben ik tevreden.

Maar dan komt het. Mijn buik. Een jaartje geleden zat ik op de bank en opeens zag ik het. Opeens wat hij er gewoon. Ik was nooit van tevoren gewaarschuwd en nu zat hij er opeens. Een vetrol! En niet zo’n kleintje ook. Het was me nooit opgevallen dat mijn broeken krapper waren gaan zitten, maar opeens kreeg ik ze met moeite dicht! Verschrikt keek ik mijn ouders aan, ik was een weekendje thuis toen ik het schokkende feit ontdekte. “Ik krijg een beetje een buikje!” merkte ik met trillende stem op. Mijn vader keek me aan. Hij had het blijkbaar al zien ontstaan, want in zijn ogen lag geen verbaasde blik. “Inderdaad, je moet maar eens een beetje oppassen”, zei hij. 

Dus besloot ik in het nieuwe schooljaar heel hard te gaan sporten om De Buik terug te dringen naar zijn originele proporties. Het was niet dat ik het vervelend vond om nu maatje 36 te kopen in plaats van maatje 34, maar het feit dat ik niet alles meer kon dragen. Bij bepaalde kleding sprong hij er gewoon uit. Ik ging vol enthousiasme van start met zwemmen en de total workout. Daarnaast probeerde ik nog eens in de zoveel tijd hard te lopen.
Een tijd lang ging het goed. Ik sporte veel, maar viel niets af. Daar maakte ik mij geen zorgen om, door sporten kweek je spieren en spieren zijn zwaarder dan vet.

En toen begon de herfst. En met de herfst kwam de regen. Door die regenachtige avonden kwam de klad er een beetje in. En de donkere ochtenden zorgden ervoor dat ik het er ‘s ochtends ook moeilijk mee had. Toch ging het nog redelijk.

De herfst vorderde en er brak een moeilijke tijd aan. Mijn verjaardag. Taartjes eten. Een week Spanje met school. En die Spanjaarden hebben zulk heerlijk eten. Elke avond uit eten en ook vaak lunchen bij een lekker tentje.
November was voorbij en december brak aan. De ergste maand voor elke vrouw (en man trouwens ook) die een paar pondjes kwijt wil. Of centimeters in mijn geval. We vierden Sinterklaas bij vriendlief thuis en met mijn familie. We vierden kerst met uitgebreid maal bij vriendlief en uitgebreid maal bij mij. Oud en nieuw brak aan. Hoe wel ik geen oliebollen eet zijn er genoeg andere caloriemonsters. En niet te vergeten de drank.

Na de kerstvakantie begon ik weer vol goede moed met sporten. Ik was niet veel aangekomen tijdens de afgelopen maanden, maar De Buik was nog steeds prominent aanwezig. Een tijdje ging het goed. De ochtenden werden lichter en opstaan werd weer gemakkelijker. Ik genoot met volle teugen van het hardlopen door de stad op de vroege ochtend. Tot dit genot ruw werd verstoord door een clochard. Ik was mijn oordopjes vergeten en liep zonder muziek. Normaal gesproken is de ochtend in de binnenstad een gezellige drukte van lossende vrachtwagens, schoonmaakmannetjes en cafétjes die ook ontbijt doen en open gaan. Maar deze ochtend was het stil. Misschien was ik iets eerder dan anders, misschien was het toeval. Terwijl ik rende sprak de eerder genoemde clochard mij aan. “Hee schatje, wat doe je nou, kom lekker bij me”. Ik besloot hem te negeren. Het was een heerlijke ochtend, de vogels floten en de eerste krokusjes kwamen voorzichtig boven. Ik was bijna klaar met mijn rondje en het voorval met de zwerver al lang weer vergeten. Ik rende de winkelstraat in en kwam daar, jawel, kwam meneer daar tegen. Nog steeds was het rustig. Hij begon weer tegen me te praten en toen ik hem negeerde, rende hij achter me aan. Ik realiseerde me dat ik niks bij me had om me te verdedigen, wat gebeurt er immers in het pittoreske Zwolle? Er zat niks anders op dan hard naar huis te rennen en te hopen dat vrachtwagens aan het lossen waren of een van de buren buiten was. De hoek om, de straat in… die compleet verlaten was. Ik rende door en greep naar mijn sleutels. Liet mezelf naar binnen en zakte hijgend op de grond… Dat was voorlopig de laatste keer dat ik zo vroeg in de ochtend hard liep. 

De lente vorderde en de paasdagen kwamen. En met deze paasdagen het familieweekend. De ultieme gelegenheid om gezellig met familie te socializen onder het genot van, jawel veel lekker eten en veel drank. 

En inmiddels zijn we een jaar verder. Het hardlopen heb ik wel weer opgepakt maar de mooie lentemiddagen en avonden smeken om benut te worden voor wijntjes op het terras met vriendinnen. Lekkere dineetjes. En meer calorieën. Want wie gaat met dit mooie weer nou in een muffe sportzaal zichzelf te pletter zweten?

En zo kwam ik tot de conclusie dat er nooit een goede tijd is om van je overtollige centimeters af te komen. Er is altijd wel een excuus om wat anders te gaan doen. De enige manier is met heel veel discipline. En laat dat nou iets zijn waar ik niet in grote mate over beschik. En de discipline die ik heb, moet ik in zijn volledigheid aan school besteden. 

Dus hierbij accepteer ik mijn grote vijand De Buik. Hij is er nou eenmaal en ik vrees dat hij nog wel een tijdje bij me blijft. Na de zomer een nieuwe poging…

Wat ik zo heerlijk vind aan ons huis, en eigenlijk ons hele blok, het zit zo ingewikkeld in elkaar! Ons huis bestaat uit twee panden en daardoor zijn er overal hoekjes en bochten, trappen en opstapjes. Omdat het een oud huis is, zijn de deuren laag (mijn vriend kan er net onderdoor, mijn vader stoot elke keer als hij langskomt zijn hoofd) en de gangen smal. Mijn huisgenootje heeft een raam aan de linkerkant van haar kamer, terwijl bij mijn deel daar een ander huis zit. Ook met Google maps kom ik er niet uit hoe het hier nou precies in elkaar zit. Er zijn verschillende verhalen over wat dit vroeger geweest is. Een bakkerij is een van de mogelijkheden. Feit is dat het nu woonruimtes zijn boven winkels en een garage.

En de relaties van de bewoners zijn al even complex. Er wonen hier studenten, jonge werkende mensen en zelfs gezinnen. Ons huisje bestaat uit twintigers. Maar wie nou allemaal mijn buren zijn? Ik weet dat aan de ene kant Vietnamese mensen wonen, omdat ze de lekkerste loempia’s van de stad verkopen (echt waar!). Daarnaast hebben we nog een buurman, vrouw met een kindje waarmee we de garage delen. De buurman knapt prachtige oldtimers op en het is een genot om die mooie wagens in de schuur te zien staan.

Daarnaast hebben we nog een buurman die Henk heet. Nou ja, hij heet geen Henk, maar ik gebruik hier geen echte namen. Ik heb ‘Henk’ nog nooit gezien. Maar ik weet dat hij hiernaast woont. En dat hij ‘Henk’ heet. Dat komt omdat ik aan de voorkant slaap. En gezien het feit dat ons oude huisje ook nog oud, enkel glas heeft (wat met verf in het kozijn vastzit) hoor ik dus alles wat buiten gebeurd. Zelfs van een fluisterend telefoongesprek kan ik meegenieten. Nou ben ik niet zo heel gevoelig meer voor het geluid. De denderende vrachtwagens, de fluitende postbode, ik wordt er niet meer wakker van. Maar als er midden in de nacht geschreeuwd wordt, ja, daar slaap ik zelfs niet doorheen. En die bewuste nacht was het raak. ‘Henk!!!! Henk!!! Nee,ik meende het niet, HENK LUISTER NOU!!!!’ Door dit wanhopige geschreeuw van een net gedumpte dame ontwaakte ik. Het was even stil en ik dacht dat ik gedroomd had. Maar even later ging het verder. Vele excuses, scheldpartijen en nog meer excuses later stapte de dame met het gebroken hart in de auto. Luid toeterend van woede, verdriet en wanhoop reed ze weg. Maar slapen kon ik niet meer. Ondanks dat ik ‘Henk’ en zijn (ex)vriendin nog nooit gezien had, voelde ik medelijden.

Maar sinds die bewuste nacht weet ik dus dat ik in de straat een ‘Henk’ heb wonen. Inmiddels ben ik er ook achter welke auto van hem is. Maar ‘Henk’ zelf heb ik nog nooit gezien. Tot vandaag…

Ik pakte mijn fiets uit de schuur om naar school te gaan. Ik zag de postbode staan die elke keer als hij hier in de straat een pakje moet bezorgen voor een dichte deur staat. Ik heb al regelmatig een pakje van hem aangenomen en menig pakje voor dit huis is afgeleverd bij onze buren (waarschijnlijk ook door hem). Hij zag dat ik weg wilde gaan en twijfelde geen moment. ‘Zou je dit pakje voor me aan willen nemen? Er is niemand thuis’. Natuurlijk wilde ik dat, ik ben immers een sociaal mens. En ik kon mijn medelijden niet onderdrukken, wederom stond hij voor een dichte deur. Ik nam het pakje aan en tekende. Terwijl ik het pakje (dat -je kan ik wel weglaten, het was een zwaar pak!) naar binnen sleurde viel mijn oog op het label. ‘Henk’. Een lampje ging aan. Eindelijk zou ik erachter komen wie de mysterieuze Henk was!

De hele dag wachtte ik op het moment van de waarheid: de onthulling van het gezicht van ‘Henk’. Het werd etenstijd, maar de bel ging niet. Het werd bedtijd, maar nog geen ‘Henk’. De volgende ochtend was ik er nog steeds niet achter wie de mysterieuze buurman nou was… En nog steeds ben ik er niet achter. Misschien moet ik zelf het pakje maar gaan brengen…