Veel vrouwen zijn niet helemaal happy met hun uiterlijk. En met veel bedoel ik véél, namelijk 46% zo blijkt uit onderzoek van Dove. Dat is bijna de helft.
Nu kunnen we een hele discussie gaan beginnen over het feit dat het schoonheidsideaal van vandaag verknipt is, dat het komt door graatmagere modellen op de catwalk en de onrealistische popsterren van vandaag de dag. Maar dat veel van ons vrouwen ontevreden zijn is nou eenmaal een feit.
Ikzelf ben een van die vrouwen. Ik ben niet depressief over mijn uiterlijk absoluut niet. Maar er zijn toch een paar kleine verbeterpuntjes… Aan een aantal dingen kan ik zelf niks doen. Zo zijn mijn benen te kort. Het zou mij zelf niet zijn opgevallen, maar ik constateer het uit het feit dat ik altijd broeken moet in laten korten.
Maar goed, die kleine beentjes daar kan ik niks aan doen. Mijn figuur daarentegen wel. Oké mijn kont is prima in verhouding, ware het niet dat hij een beetje is uitgezakt. Afgezien van de striae en de cellulitis zijn mijn bovenbenen ook wel oké. Over mijn kuiten heb ik niks te klagen. Ook mijn armen zijn prima en ook met mijn cupje b ben ik tevreden.
Maar dan komt het. Mijn buik. Een jaartje geleden zat ik op de bank en opeens zag ik het. Opeens wat hij er gewoon. Ik was nooit van tevoren gewaarschuwd en nu zat hij er opeens. Een vetrol! En niet zo’n kleintje ook. Het was me nooit opgevallen dat mijn broeken krapper waren gaan zitten, maar opeens kreeg ik ze met moeite dicht! Verschrikt keek ik mijn ouders aan, ik was een weekendje thuis toen ik het schokkende feit ontdekte. “Ik krijg een beetje een buikje!” merkte ik met trillende stem op. Mijn vader keek me aan. Hij had het blijkbaar al zien ontstaan, want in zijn ogen lag geen verbaasde blik. “Inderdaad, je moet maar eens een beetje oppassen”, zei hij.
Dus besloot ik in het nieuwe schooljaar heel hard te gaan sporten om De Buik terug te dringen naar zijn originele proporties. Het was niet dat ik het vervelend vond om nu maatje 36 te kopen in plaats van maatje 34, maar het feit dat ik niet alles meer kon dragen. Bij bepaalde kleding sprong hij er gewoon uit. Ik ging vol enthousiasme van start met zwemmen en de total workout. Daarnaast probeerde ik nog eens in de zoveel tijd hard te lopen.
Een tijd lang ging het goed. Ik sporte veel, maar viel niets af. Daar maakte ik mij geen zorgen om, door sporten kweek je spieren en spieren zijn zwaarder dan vet.
En toen begon de herfst. En met de herfst kwam de regen. Door die regenachtige avonden kwam de klad er een beetje in. En de donkere ochtenden zorgden ervoor dat ik het er ‘s ochtends ook moeilijk mee had. Toch ging het nog redelijk.
De herfst vorderde en er brak een moeilijke tijd aan. Mijn verjaardag. Taartjes eten. Een week Spanje met school. En die Spanjaarden hebben zulk heerlijk eten. Elke avond uit eten en ook vaak lunchen bij een lekker tentje.
November was voorbij en december brak aan. De ergste maand voor elke vrouw (en man trouwens ook) die een paar pondjes kwijt wil. Of centimeters in mijn geval. We vierden Sinterklaas bij vriendlief thuis en met mijn familie. We vierden kerst met uitgebreid maal bij vriendlief en uitgebreid maal bij mij. Oud en nieuw brak aan. Hoe wel ik geen oliebollen eet zijn er genoeg andere caloriemonsters. En niet te vergeten de drank.
Na de kerstvakantie begon ik weer vol goede moed met sporten. Ik was niet veel aangekomen tijdens de afgelopen maanden, maar De Buik was nog steeds prominent aanwezig. Een tijdje ging het goed. De ochtenden werden lichter en opstaan werd weer gemakkelijker. Ik genoot met volle teugen van het hardlopen door de stad op de vroege ochtend. Tot dit genot ruw werd verstoord door een clochard. Ik was mijn oordopjes vergeten en liep zonder muziek. Normaal gesproken is de ochtend in de binnenstad een gezellige drukte van lossende vrachtwagens, schoonmaakmannetjes en cafétjes die ook ontbijt doen en open gaan. Maar deze ochtend was het stil. Misschien was ik iets eerder dan anders, misschien was het toeval. Terwijl ik rende sprak de eerder genoemde clochard mij aan. “Hee schatje, wat doe je nou, kom lekker bij me”. Ik besloot hem te negeren. Het was een heerlijke ochtend, de vogels floten en de eerste krokusjes kwamen voorzichtig boven. Ik was bijna klaar met mijn rondje en het voorval met de zwerver al lang weer vergeten. Ik rende de winkelstraat in en kwam daar, jawel, kwam meneer daar tegen. Nog steeds was het rustig. Hij begon weer tegen me te praten en toen ik hem negeerde, rende hij achter me aan. Ik realiseerde me dat ik niks bij me had om me te verdedigen, wat gebeurt er immers in het pittoreske Zwolle? Er zat niks anders op dan hard naar huis te rennen en te hopen dat vrachtwagens aan het lossen waren of een van de buren buiten was. De hoek om, de straat in… die compleet verlaten was. Ik rende door en greep naar mijn sleutels. Liet mezelf naar binnen en zakte hijgend op de grond… Dat was voorlopig de laatste keer dat ik zo vroeg in de ochtend hard liep.
De lente vorderde en de paasdagen kwamen. En met deze paasdagen het familieweekend. De ultieme gelegenheid om gezellig met familie te socializen onder het genot van, jawel veel lekker eten en veel drank.
En inmiddels zijn we een jaar verder. Het hardlopen heb ik wel weer opgepakt maar de mooie lentemiddagen en avonden smeken om benut te worden voor wijntjes op het terras met vriendinnen. Lekkere dineetjes. En meer calorieën. Want wie gaat met dit mooie weer nou in een muffe sportzaal zichzelf te pletter zweten?
En zo kwam ik tot de conclusie dat er nooit een goede tijd is om van je overtollige centimeters af te komen. Er is altijd wel een excuus om wat anders te gaan doen. De enige manier is met heel veel discipline. En laat dat nou iets zijn waar ik niet in grote mate over beschik. En de discipline die ik heb, moet ik in zijn volledigheid aan school besteden.
Dus hierbij accepteer ik mijn grote vijand De Buik. Hij is er nou eenmaal en ik vrees dat hij nog wel een tijdje bij me blijft. Na de zomer een nieuwe poging…
