Wonen in het centrum heeft zo zijn charmes. ’s Ochtends vroeg het lossen van de vrachtwagens, de mensen die bij je door de straat lopen overdag. Het leven hier heeft een dagelijks ritme. Vooral de donderdagavond is erg gezellig, als je ook ’s avonds nog de mensen hoort lopen en met tassen ziet zeulen.
Wat ik zo heerlijk vind aan ons huis, en eigenlijk ons hele blok, het zit zo ingewikkeld in elkaar! Ons huis bestaat uit twee panden en daardoor zijn er overal hoekjes en bochten, trappen en opstapjes. Omdat het een oud huis is, zijn de deuren laag (mijn vriend kan er net onderdoor, mijn vader stoot elke keer als hij langskomt zijn hoofd) en de gangen smal. Mijn huisgenootje heeft een raam aan de linkerkant van haar kamer, terwijl bij mijn deel daar een ander huis zit. Ook met Google maps kom ik er niet uit hoe het hier nou precies in elkaar zit. Er zijn verschillende verhalen over wat dit vroeger geweest is. Een bakkerij is een van de mogelijkheden. Feit is dat het nu woonruimtes zijn boven winkels en een garage.
En de relaties van de bewoners zijn al even complex. Er wonen hier studenten, jonge werkende mensen en zelfs gezinnen. Ons huisje bestaat uit twintigers. Maar wie nou allemaal mijn buren zijn? Ik weet dat aan de ene kant Vietnamese mensen wonen, omdat ze de lekkerste loempia’s van de stad verkopen (echt waar!). Daarnaast hebben we nog een buurman, vrouw met een kindje waarmee we de garage delen. De buurman knapt prachtige oldtimers op en het is een genot om die mooie wagens in de schuur te zien staan.
Daarnaast hebben we nog een buurman die Henk heet. Nou ja, hij heet geen Henk, maar ik gebruik hier geen echte namen. Ik heb ‘Henk’ nog nooit gezien. Maar ik weet dat hij hiernaast woont. En dat hij ‘Henk’ heet. Dat komt omdat ik aan de voorkant slaap. En gezien het feit dat ons oude huisje ook nog oud, enkel glas heeft (wat met verf in het kozijn vastzit) hoor ik dus alles wat buiten gebeurd. Zelfs van een fluisterend telefoongesprek kan ik meegenieten. Nou ben ik niet zo heel gevoelig meer voor het geluid. De denderende vrachtwagens, de fluitende postbode, ik wordt er niet meer wakker van. Maar als er midden in de nacht geschreeuwd wordt, ja, daar slaap ik zelfs niet doorheen. En die bewuste nacht was het raak. ‘Henk!!!! Henk!!! Nee,ik meende het niet, HENK LUISTER NOU!!!!’ Door dit wanhopige geschreeuw van een net gedumpte dame ontwaakte ik. Het was even stil en ik dacht dat ik gedroomd had. Maar even later ging het verder. Vele excuses, scheldpartijen en nog meer excuses later stapte de dame met het gebroken hart in de auto. Luid toeterend van woede, verdriet en wanhoop reed ze weg. Maar slapen kon ik niet meer. Ondanks dat ik ‘Henk’ en zijn (ex)vriendin nog nooit gezien had, voelde ik medelijden.
Maar sinds die bewuste nacht weet ik dus dat ik in de straat een ‘Henk’ heb wonen. Inmiddels ben ik er ook achter welke auto van hem is. Maar ‘Henk’ zelf heb ik nog nooit gezien. Tot vandaag…
Ik pakte mijn fiets uit de schuur om naar school te gaan. Ik zag de postbode staan die elke keer als hij hier in de straat een pakje moet bezorgen voor een dichte deur staat. Ik heb al regelmatig een pakje van hem aangenomen en menig pakje voor dit huis is afgeleverd bij onze buren (waarschijnlijk ook door hem). Hij zag dat ik weg wilde gaan en twijfelde geen moment. ‘Zou je dit pakje voor me aan willen nemen? Er is niemand thuis’. Natuurlijk wilde ik dat, ik ben immers een sociaal mens. En ik kon mijn medelijden niet onderdrukken, wederom stond hij voor een dichte deur. Ik nam het pakje aan en tekende. Terwijl ik het pakje (dat -je kan ik wel weglaten, het was een zwaar pak!) naar binnen sleurde viel mijn oog op het label. ‘Henk’. Een lampje ging aan. Eindelijk zou ik erachter komen wie de mysterieuze Henk was!
De hele dag wachtte ik op het moment van de waarheid: de onthulling van het gezicht van ‘Henk’. Het werd etenstijd, maar de bel ging niet. Het werd bedtijd, maar nog geen ‘Henk’. De volgende ochtend was ik er nog steeds niet achter wie de mysterieuze buurman nou was… En nog steeds ben ik er niet achter. Misschien moet ik zelf het pakje maar gaan brengen…
